Merhaba

Reflekse bağlayıp içini boşalttığımız ancak derinlemesine bakabildiğimizde manası hâlâ güzel iki sözcüğe atıfla başlayalım; “merhaba” ve “elveda”...

Bu blog işine uzun süre direndim. Yayınımız boyunca adını en çok duyacağınız kişi Barış’tan sıkça gelen, Görkem’den, Birgül Hoca'ya, Selin’e, Didem’den, anneme birçok yakınımdan gelen bu öneriye hep karşı çıktım şapşalca belki de. "Değerini ölçemediğim bir platformda, -blog ortamında- yazmam" dedim durdum. Ne olacak ki, ilk hafta 15, ikinci hafta 45 kişi, çok kısa bir süre sonunda da haftada dört kişiye hitap eden, okunmayan yazılar yazmak... Benim sevdiğim sanırım yazmaktan ziyade, yazdıklarımı paylaşmak.

Sonra geçen hafta güzel bir şey gerçekleşti. Daha önce hiçbir yazımı okumamış, iş yerindeki çalışma dostlarımdan Banu Hanım’ın önerisi geldi kendi cazibesiyle gelişen bir diyalogun ardına, “Taflan blog açsana”. Bir ışığın görüldüğünü hisseder gibi oldum, hani tanıyanlar, sevenler neyse de; hem hiç beni okumamış hem de benimle dostluğu iş arkadaşlığının bir satır ötesinde bir insandan gelen bu teklif hoşuma gitmedi değil. Parmaklarım klavye arzusuyla çıtırdamaya başladı..

Farklı bir şeyler yapacağım diye bir gayem olmayacak. Şu platformda çok radikal bir şey yapabileceğime inanmıyorum. Ama ne bilim, bir sinema filmine, güzel bir dost meclisine, gündemden öne çıkanlara, yediğim ya da yaptığım yeni bir yemeğe, keşfettiğimiz bir mekana, belki yepyeni bir şaraba ya da hiç anlamamama rağmen müziğe, elbette ki sıkça halet-i ruhiyeme atıfta bulunacağım yazılarla aranızdayım. Kuvvetle muhtemel başlarda yazılar sık gelir, azalmasının tek nedeni benim yoğunluğum değil, sizin ilgisizliğiniz olacak. Eleştiri, yorum ve desteklerinizi her zaman hissetmek dileğiyle, bir süre takılalım bakalım.

Haydi o zaman, yeni yıl vesilesiyle iyi bir sene geçirmeniz temennisiyle, bir zaman sonra hiç kimsenin okumayacağı yazılara, “elveda” dememek dileğiyle, Merhaba!